Γραφέας Πεζικού

@ Ατέλειωτος δρόμος,χωρίς χαμόγελα καί πικροδάφνες
στό βάθος τ’ορίζοντα,ανασαίνω βαρειά καταδικασμένος
ν’αναπολώ θύμησες παληές,ξεθωριασμένες,πού
καρφωμένες στόν ίσκιο τού είναι μου,στροβιλίζουν
μπροστά μου ολοζώντανες,καί μού θυμίζουν πώς έχω γεράσει
καί μ’απειλούν να συμβιβάζομαι δίχως όρους
Υπερβολές θα μού πείς,λόγω απόστασης.
@ Δέν μ’αγγίζουν οί ψευδαισθήσεις,τά πολύχρωμα φώτα,Επιμένω
κι’αποφεύγω τίς χείμερες,πού σκοτώνουν τήν ποιότητα.Επιλέγω
τά δύσκολα,τ’ακατόρθωτα στή φρικτή μοναξιά μου,πού ποτέ δέν
μέ πρόδωσε.
@ Υπερβολές θά μού πείς,μά τώρα ειν’Άνοιξη,καί όλα βρίσκουν
καί πάλι τό δρόμο τους.
Βαθειά ανάσα ζωής,ανεβαίνει στό στήθος
Η λογική επανέρχεται ,ψυχραιμία λοιπόν,δέν χάθηκε τίποτα
όλα είναι στόν τόπο τους,έτοιμα νά σέ υποδεχθούν όπως παληά.
@ Συναισθηματικά φορτισμένος,επιμένω πατώντας στά βιώματα
τής μακρυνής μου εφηβείας,ακουμπάω στά λάθη μου
αφουγκράζομαι τούς πόθους καί τά όνειρά μου,καί περιμένω τήν
άλλη Άνοιξη,τή γλυκειά ,τή δική μου Ανάσταση!…….
ΧΡ.ΖΗΣΑΚΗΣ
ΑΠΡΙΛΗΣ 1989

Απλοί θεατές ξεκομμένοι,αντιμέτωποι μέ τό περιθώριο
τελετουργικά καί άσκοπα οδοιπορούμε
αμφισβητώντας τήν άμπωτη τού κατεστημένου
σκοντάφτουμε στή παλίρροια τού παραλόγου.-
@ Συνειδητά,σάν Μυρμίγκια φορτωμένοι-στροβιλίζουμε ξεκρέμαστοι,
δρασκελώντας τίς ρίζες μας
σαρκάζουμε τή μοναξιά,τήν ολοκλήρωση
σκιαγραφούμε τό ΕΙΝΑΙ μας,στό πέρασμα της Εφηβείας.-
@Βετεράνοι πολεμιστές της καθημερινότητας,χωρίς ανακωχή
μακαρίζουμε τήν ανυπαρξία της Αποσύνθεσης!-

ΦΛΕΒΑΡΗΣ 1986
ΧΡ.ΖΗΣΑΚΗΣ