Γραφέας Πεζικού

Τά λογικά μου χάνω
δέν ξερω τί λέω
δέν ξέρω τί κάνω
τάχω χαμένα
Τά μάτια σου
τό κάτι άλλο σου
μού παίρνουν τόν ύπνο μου
μού παίρνουν τό είναι μου
@
Πιά νάσαι άραγε ουράνια ευλογία
πού στέκεις τόσο μακριά
μήν είσαι ή τύχη μου ή καλή
μήν είσαι τής μοίρας μου ή φωνή
πιά είναι ή καυτή ματιά σου
πούρχεται από ψηλά!
@
Μήν είσαι ή αγάπη ή μεγάλη
μήν είσαι αυτή πού περιμένω?
καί μή μπορώντας ν’αντιδράσω,
συμβιβάζομαι καί περιμένω
τήν Ανοιξή νά βγάλω φτερά ?νάγίνω πουλί? ΝΑ ΠΕΤΑΞΩ….
ΧΡ.ΖΗΣΑΚΗΣ
ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 1966

@ Τή καρδιά μου,μέ κόπο κρατάω μεσ’τά δυό μου χέρια καί
προσμένω μέ χαρά τή λαμπρή πού θάρθεις
μέ λουλούδια τής ‘Ανοιξης-νά φέρεις τή λύτρωση,με χαμόγελο
της Αυγής,μέ κελαδήματα πουληών-σέ μακρυνούς ορίζοντες
σέ δρόμους ευτυχίας-χωρίς επιστροφή σε κατασκευασμένα όνειρα.
.//.
@ Απελευτερωμένοι από ταμπού καί προσχήματα,συμβιβασμούς καί
φτηνούς έρωτες -πού σκοτώνουν-αθεράπευτα ρομαντικοί,
Νά μιλάμε γ’αγάπη,γιά όνειρα σέ στιγμές ευτυχίας…
ΧΡ.ΖΗΣΑΚΗΣ
ΓΕΝΑΡΗΣ 82

@ Φεύγεις κι’ερχεσαι,πετάς
τη μιά στά λουλούδια,τήν άλλη στά σύννεφα..
Κλείνω τά μάτια μου ,καί σέ βλεπω στά μισά τού δρόμου!
Αγναντεύω τόν ίσκιο σου πού μέ σκεπάζει,
αργεί ή άνοιξη νάρθει,ή γλυκειά
Νά γίνω πουλί νά πετάξω ,νά περάσω στά σύννεφα
ν’αγγίξω τό στήθος σου,τά φτερά τής αγάπης
Νά γίνω Αθάνατος………

ΧΡ.ΖΗΣΑΚΗΣ
ΑΠΡΙΛΗΣ 87

@ Ατέλειωτος δρόμος,χωρίς χαμόγελα καί πικροδάφνες
στό βάθος τ’ορίζοντα,ανασαίνω βαρειά καταδικασμένος
ν’αναπολώ θύμησες παληές,ξεθωριασμένες,πού
καρφωμένες στόν ίσκιο τού είναι μου,στροβιλίζουν
μπροστά μου ολοζώντανες,καί μού θυμίζουν πώς έχω γεράσει
καί μ’απειλούν να συμβιβάζομαι δίχως όρους
Υπερβολές θα μού πείς,λόγω απόστασης.
@ Δέν μ’αγγίζουν οί ψευδαισθήσεις,τά πολύχρωμα φώτα,Επιμένω
κι’αποφεύγω τίς χείμερες,πού σκοτώνουν τήν ποιότητα.Επιλέγω
τά δύσκολα,τ’ακατόρθωτα στή φρικτή μοναξιά μου,πού ποτέ δέν
μέ πρόδωσε.
@ Υπερβολές θά μού πείς,μά τώρα ειν’Άνοιξη,καί όλα βρίσκουν
καί πάλι τό δρόμο τους.
Βαθειά ανάσα ζωής,ανεβαίνει στό στήθος
Η λογική επανέρχεται ,ψυχραιμία λοιπόν,δέν χάθηκε τίποτα
όλα είναι στόν τόπο τους,έτοιμα νά σέ υποδεχθούν όπως παληά.
@ Συναισθηματικά φορτισμένος,επιμένω πατώντας στά βιώματα
τής μακρυνής μου εφηβείας,ακουμπάω στά λάθη μου
αφουγκράζομαι τούς πόθους καί τά όνειρά μου,καί περιμένω τήν
άλλη Άνοιξη,τή γλυκειά ,τή δική μου Ανάσταση!…….
ΧΡ.ΖΗΣΑΚΗΣ
ΑΠΡΙΛΗΣ 1989