Γραφέας Πεζικού

‘ Αγριο μέλι,θυμάρι,πεύκο,θάλασσα κι’ όλα μαζί μέ τήν ανάσταση.
Πλησιάζουμε..όλα γίνονται πιό έντονα -πιό αληθινά,Φτάσαμε στό καταπράσινο νησί
Χωρίς πρόγραμμα κινήσαμε ,στό δρόμο γίναμε τρείς,αργότερα εννιά
μά όλοι σκεφτόμαστε σωστά καί φιλοσοφούμε τό ίδιο τή ζωή.
@
Τό τραπέζι τής Λαμπρής δέν χωράει πιότερο κέφι,χαρά καί γέλιο.
Ποτέ δέ σβύνει απ τό μυαλό μου ή εικόνα κείνης τής στιγμής καί πάντα θά
με συνοδεύει .Η αγάπη τους,ή καλωσύνη τους οχυρώθηκαν στή ψυχή μου
ποτέ δέ ξεχνώ κείνη τή Λαμπρή …
@
Νωπό τό πένθος τού ενός ,διπλή ή συμφορά του ,κοντά μας βρήκε θαλμπωρή
έζησε,ευτύχησε,αναστήθηκε!Ξανάνοιωσε,έγινε παιδί.Ερωτεύθηκε…
Τό σπάνιο,τ’ακριβώτερο τό πολυτιμώτερο δώρο τής ζωής,Τήν Ευτυχία,ανυστερόβουλα
τού τήν προσφέραμε. Ο Παρ……ζεί πραγματικά ,Υπάρχει,Αγαπά σάς ανήκει (άγνωστες
μέχρι πρότινος κυρίες)δεχθείτε από βάθος ψυχής επαίνους καί συγχαρίκια Ανθρωποι
γεμάτοι αγάπη,σάς ανήκουν πολλά,αδικείσθε……
@
Τούς ‘Μοιραίους» τού Βάρναλη-απαγγέλει ή Καίτη-καί οί καρδιές χτυπούν πιό δυνατά
τά ..μάτια μέ κόπο κρατούν ένα δάκρυ ..(καί νά σκεφθεί κανείς πώς μόλις γνωριστήκαμε)στό φέρρυ εν πλώ Καβάλα-Θάσο.Οί κυρίες μέ εκδρομικό πούλμαν από
Αθήνα(Δημ.Υπάλληλοι τού Υπ.Δημοσιας Τάξης)γιά πρώτη φορά επισκέπτονταν τή Θάσο.
@
Βαρειά ή ψυχή τού Ευγ….απ’αγανάκτηση κι’αμηχανία ……………
Ομως στά φωτεινά σας πρόσωπα,τό φώς τών ματιών σας,ή ζεστασιά σας καί ιδιαίτερα
ή επιβλητική αρχοντιά τής σεβάσμιας Κας Κοντολ… μαλάκωσαν τόν πόνο του ,τή
θλίψη του ,συγκεντρώθηκε πήρε αποφάσεις,…ξαλάφρωσε.
@
Τό ποίημα δέν τέλειωσε ποτέ ή γοητεία του αθάνατη!Μαζί κι εμείς στήν υπόγεια τή
ταβέρνα ζήσαμε στιγμές» αιώνιες»,ατέλειωτης,άφθονης ανέλπιστης χαράς.
Οσο γιά μένα τόν Βενιαμίν τής παρέας (πού τόπαιξα καί ξεναγός στό πολυαγαπημένο
μου νησί)θά περιμένω κι άλλη τέτοια μέρα νά ζήσω .Ναί μά τότε είθε νά ζήσω τήν
«Ανάσταση Ολων»Τήν Παγκόσμια Ειρήνη!?!?!?……………

ΧΡ.ΖΗΣΑΚΗΣ
ΑΠΡΙΛΗΣ 1966

Υ/Γ Δέν μπορούσα νά περιμένω όταν έγραφα τά παραπάνω ούτε νά φαντάζομαι ότι
σέ ένα χρόνο θά γίνει στρατιωτική δικτατορία στή πατρίδα μου αφ ενός καί ότι μετά
43 ολόκληρα χρόνια θά είμαστε στά ίδια καί χειρότερα από απόψεως ΕΙΡΗΝΗΣ στόν
κόσμο,αφ’ ετέρου!.

@ Ατέλειωτος δρόμος,χωρίς χαμόγελα καί πικροδάφνες
στό βάθος τ’ορίζοντα,ανασαίνω βαρειά καταδικασμένος
ν’αναπολώ θύμησες παληές,ξεθωριασμένες,πού
καρφωμένες στόν ίσκιο τού είναι μου,στροβιλίζουν
μπροστά μου ολοζώντανες,καί μού θυμίζουν πώς έχω γεράσει
καί μ’απειλούν να συμβιβάζομαι δίχως όρους
Υπερβολές θα μού πείς,λόγω απόστασης.
@ Δέν μ’αγγίζουν οί ψευδαισθήσεις,τά πολύχρωμα φώτα,Επιμένω
κι’αποφεύγω τίς χείμερες,πού σκοτώνουν τήν ποιότητα.Επιλέγω
τά δύσκολα,τ’ακατόρθωτα στή φρικτή μοναξιά μου,πού ποτέ δέν
μέ πρόδωσε.
@ Υπερβολές θά μού πείς,μά τώρα ειν’Άνοιξη,καί όλα βρίσκουν
καί πάλι τό δρόμο τους.
Βαθειά ανάσα ζωής,ανεβαίνει στό στήθος
Η λογική επανέρχεται ,ψυχραιμία λοιπόν,δέν χάθηκε τίποτα
όλα είναι στόν τόπο τους,έτοιμα νά σέ υποδεχθούν όπως παληά.
@ Συναισθηματικά φορτισμένος,επιμένω πατώντας στά βιώματα
τής μακρυνής μου εφηβείας,ακουμπάω στά λάθη μου
αφουγκράζομαι τούς πόθους καί τά όνειρά μου,καί περιμένω τήν
άλλη Άνοιξη,τή γλυκειά ,τή δική μου Ανάσταση!…….
ΧΡ.ΖΗΣΑΚΗΣ
ΑΠΡΙΛΗΣ 1989