Γραφέας Πεζικού

Ενεργός πολίτης με κουλτούρα Λιμανιού και οχι Σαλονιού!
Πολιτικοποιημένος και ουχί κομματικοποιημένος!
ΖΗΤΩ ΟΙ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΕΣ - ΧΟΜΠΙΣΤΕΣ BLOGGERS

Kατηγορίες

Posts Tagged ‘ζωή’



3Αυγ

«Παρότι ΔΕΝ ασχολούμαι τελευταίως με το σύγχρονο ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο, ούτε σαν φίλαθλος,αλλ ούτε και σαν οπαδός(παραμένω όμως ιδεολόγος ΑΕΚΤΖΗΣ από το 1947)!!! …Συγκινήθηκα ιδιαίτερα από τη στάση του συγκεκριμένου αυτού βαθιά φιλοσοφημένου ατόμου αφενός μεν  στα γήπεδα του πρόσφατου Μουντιάλ και αφετέρου δε  από τον αστικό» μύθο» που τον περιβάλει στην πατρίδα του και  που φυσικά κινείται στα όρια της υπερβολής και που…… «λέει πως, εκεί γύρω  στο ’89-’90,δεκάχρονο παιδί,γύρισε στο σπίτι από το σχολείο κρατώντας στο ένα χέρι τη σάκα του και στο άλλο μια ρακέτα του τένις.Ζήτησε από τη μητέρα του φαγητό κι αυτή του σέρβιρε μία μπάλα ποδοσφαίρου!Μόνο!Διότι στην οικογένεια Φορλάν η μπάλα ήταν και παραμένει σαν τη…σαλάτα στο τραπέζι.Βοδινό με μπάλα,όσπρια με μπάλα,το περίφημο τσάι ματέ κι αυτό με μπάλα σερβίρεται.»Πως, λοιπόν ο μικρός Ντιέγκο θα κουβαλούσε ξανά ρακέτα,όταν ο παππούς ύπήρξε επαγγελματίας ποδοσφαιριστής κι ο μπαμπάς το ίδιο?Δύο χρόνια αργότερα,το 1991,ο Ντιέγκο Φορλάν ορκίστηκε,ενώπιον του Θεού,στην κατάκοιτη από αυτοκινητιστικό  δυστύχημα,αδερφή του:»Θα γίνω μεγάλος ποδοσφαιριστής,θα βγάλω πολλά λεφτά και θα σε πάω στους καλύτερους γιατρούς για να ξαναπερπατήσεις»!Η αδερφή του Αλεξάνδρα και ο φίλος της Γκονζάλο είχαν πέσει με φόρα πάνω σ’ένα φοίνικα,ξημερώματα της 14ης Σεπτεμβρίου του 1991,την ώρα που ο Θεός έριχνε όλη του τη βροχή σε μία μόνο περιοχή του Μοντεβιδέο.Ο φίλος της σκοτώθηκε  επιτόπου!Αυτή θα περνούσε το υπόλοιπο της ζωής της σε αναπηρικό καροτσάκι.Η Αλεξάνδρα,που στα 17 της χρόνια, όπου περπατούσε στο Μοντεβιδέο, άφηνε συντρίμμια πίσω της τους άνδρες-όπως ο Ντιέγκο τους αντιπάλους του,στο Μουντιάλ-και ήθελε να γίνει μοντέλο!….Τα νοσήλια για την Αλεξάνδρα πολλά,κόστισαν περίπου 500.000 ευρώ το χρόνο.Η οικογένεια είχε μαζέψει λεφτά από το ποδόσφαιρο,αλλά κάποτε τελείωσαν.Προσφέρθηκε  και βοήθησε  κι ο Ντιέγκο Μαραντόνα,αλλά η Αλεξάνδρα ΔΕΝ κατάφερε να περπατήσει .Τότε άρχισε  και ο αγώνας ζωής του Ντιέγκο Φορλάν.Παράτησε τα γράμματα,διέκοψε τις ξένες γλώσσες,μιλούσε: αγγλικά,γαλλικά,πορτογαλικά,ιταλικά-και αφοσιώθηκε στο ποδόσφαιρο.Είχε έναν ιερό σκοπό απέναντι  στην αδερφή του.Το τραγικό συμβάν,είχε αλλάξει τα πάντα  στη ζωή της οικογένειας.Ο Ντιέγκο ,που στο μεταξύ γέμιζε  τα συρτάρια του με βιβλία φιλοσοφίας,φιλοσόφησε τη ζωή:»Προέχει ή ίδια η ζωή κι όχι το ποδόσφαιρο.Αυτό είναι απλά για να βοηθάει.’Έβλεπα τους γονείς μου να κλαίνε συνέχεια .Δεν μπορώ να ξεχάσω εκείνες τις μέρες»…»Αν προπονηθείς  σωστά,μπορείς  να γίνεις σαν τον Μαραντόνα»,-τον προέτρεψε ο μπαμπάς του Πάμπλο.-«Μαραντόνα είναι μόνο ένας,εγώ θα γίνω σαν τον Μάρκο Φαν Μπάστεν,θα παίζω  στο χωνί»,αντέτεινε ο μικρός Φορλάν.Ο Φαν Μπάστεν,μέγας killer των δικτύων,υπήρξε σέντερ φορ της Μίλαν και της Εθνικής Ολλανδίας.Τι,όμως, είναι το» χωνί;»Είναι μια κουβέντα που έίχε πει  ο άλλοτε αρχηγός  της παγκόσμιας  πρωταθλήτριας Eθνικής Ουρουγουάης Νασάτσι και είχε διαβάσει  ο Φορλάν.»Το γήπεδο είναι σαν χωνί.Το στόμιο είναι η μεγάλη περιοχή «.Εκεί ακριβώς έπαιξε ο Φορλάν  στην καριέρα του Λίγο έξω και πολύ μέσα στο» χωνί»και η αντίπαλη εστία  μεταβαλλόταν  σε χωνευτήρι των γκόλ.Ο Πάμπλο Φορλάν  γνώριζε κόσμο  στην Αργεντινή,καθότι  ο ίδιος είχε πάρει μέρος  σε δύο Μουντιάλ,το ’66 και το’74 αλλά εκεί είχε παίξει μπάλα,στην Ιντεπεντιέντε,ο πατέρας του,Χουάν Κάρλος Φορλάν Κοράσο.Α,το δεύτερο……επίθετο της οικογένειας Φορλάν,είναι το Κοράσο.Καρδιά δηλαδή.Στην Αργεντινή τον Ντιεγκο Φορλάν  υποδέχτηκε ο μέγας δάσκαλος  του ποδοσφαίρου Λουίς Σεζάρ Μενότι(τεχνικός της πρωταθλήτριας κόσμου Αργεντινής το 1978)και δύο χρόνια αργότερα το …ΔΝΤ!Εξαγριωμένοι Αργεντίνοι από την έλευση του ΔΝΤ και τις επιπτώσεις  που είχε για τη χώρα τους,έβγαιναν κάθε μέρα στους δρόμους κι έκαιγαν  το σύμπαν.Ο νεαρός  Φορλάν,20χρονο παιδί τότε,ζούσε έναν εφιάλτη.Δεν γνώριζε αν θα έπαιρνε  ποτέ  τα λεφτά του,δεν ήξερε αν στο δρόμο για την προπόνηση θα έπεφτε στους διαδηλωτές κι έτρωγε καμιά ξώφαλτση.Μέχρι που μία μέρα  τον ζήτησαν  στα γραφεία της Ιντεπεντιέντε.»‘Εχεις τηλέφωνο από το Μάντσεστερ!»Hullo,Diego,Mr Ferguson speaking.Iwant you here».Ηταν μόλις 22 ετών.The dream comes true…Το πρώτο πράγμα που έκανε στο Μάντσεστέρ ήταν να κάνει  τη βίλα προσβάσιμη  στη αδερφή του.Αμέσως μετά,έδωσε ένα σεβαστό χρηματικό ποσό για τη  δημιουργία του Fundacion Alejandra Forlan!’Ενα ίδρυμα αποκατάστασης παρόμοιων  τραυματισμών.Εντός γηπέδου όμως τα πράγματα ήταν δύσκολα.Μετά από έξι μήνες βρήκε δίχτυα.Πέτυχε  μεν και καθοριστικά γκόλ,αλλά για να παίξει  έπρεπε να πάθαινε  κάτι το Ολλανδικό «τέρας»,ο Ρουουντ Φαν Νίστελρόι.’Ομως ήταν τόσο πεισματάρης ,που μπήκε σε μια σειρά και ιδιαίτερα μετά τα δύο γκόλ που πέτυχε εις βάρος της Λίβερπουλ,ανάγκασε την Κερκίδα σε  αυτοσχέδιο σύνθημα»He comes from Uruguay,he made the scousers cry».’Ομως ,ο υπερβολικά συναισθηματικός  Ντιέγκο δεν άντεξε τη «δημοκρατία των αποδυτηρίων»του Σερ ‘Αλεξ.Σε κάποια στιγμή ενός αγώνα κόντρα στην Τσέλσι,γλίστρησε κι έχασε το γκόλ.Στα αποδυτήρια έγινε ο κακός χαμός.Ο Φέργκιουσον του εκσφενδόνισε τα  παπούτσια  με τις άλλες τάπες που έπρεπε να φοράει.Αυτό ήταν το τέλος.Ο Ντιέγκο Φορλάν χαιρέτησε  το Μάντσεστερ για την Ισπανία τον Αύγουστο του 2004 εκεί βρήκε  την  Ιθάκη του,εκεί μεγαλούργησε με τη Βιγιαρεάλ,πήρε το Eyropa League με την Ατλέτικο Μαδρίτης,εκεί θα κατακτούσε τον κόσμο ολόκληρο στο Μουντιάλ.Ο Φορλάν δεν προκάλεσε τον λαμπεροψεύτικο κόσμο του lifestyle,έστω κι αν παντρεύτηκε  το μοντελο Ζάιρα Νάρα.Είναι ήπιων τόνων,μιλάει λίγο και μόνο όταν έχει κάτι να πει.Στην Ατλέτικο έκανε παρέα  και με τον Γιούρκα Σειταρίδη,ο οποίος μόνο καλά λόγια έχει να λέει για την προσωπικότητα του Ουρουγουανού.Κι όταν βάζει γκόλ,το αφιερώνει πάντα στην Αλεξάνδρα του……»Είναι πηγή έμπνευσης για μένα,είναι ή ίδια η ζωή»,λέει ο Ντιέγκο….»‘Οταν τον βλέπω να τρέχει ,ξέρω ότι το κάνει για μένα»,δηλώνει η ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ….

Πηγή

Αναρτήθηκε από Γραφέας Πεζικού

http://www.thema-xronou.gr/

Kavala/gr. 3 Aug.   2010


7Μαρ

Στό πρόσωπό σου,αιώνια,αθάνατη,ημέρα ηλιόλουστη,ανθίζουν τά δέντρα στό φώς τ’ ουρανού.Στό απέραντο τής θάλασσας βασίλειο χαίρεται ό ήλιος τό δίκηο του
Σ’ακολουθώ σά σκιά στό μαύρο σου δρόμο κι έρχομαι αντίθετα στόν ήλιο.
@Τά δάση σέχουν συντροφισσα καί σ’αγαπούν,κοντά τους βρίσκεις τίς σκέψεις σου
αγωνίζεσαι.Πιό θάναι τό τέλος σου τό τέλος τής «γής».Μέ φοβίζει τό άπειρο,στενή ή άβυσσος νά δεχθεί τωραίο μας όνειρο.
@Στά βουνά τό φωνάζω,ό αγέρας θυμώνει.Τό σαρώνει,τό σβύνει κι’άψυχο τό πετάει στά πόδια τής «γής».Ασυλλόγιστα τό ταπεινώνουν οί άνθρωποι ,τό βασανίζουν μά δε λυγίζει
Κρατάει σφιχτά απ’ τό στήθος τό δίκηο κι’απ’τά μαλλιά τήν αλήθεια.
@Ερχεται μανιασμένο τό κύμα τό σπρωχνουν σειρές απ’ανθρώπους πού μέ λύσσα ζυγώνουν νά σκλαβώσουν τ’ όνειρο»πού στίς καρδιές τών πιστών στυλωμένο αντιστέκεται
Η νίκη πλησιάζει τ’όνειρο χάνεται -γίνεται πράξη-ανταμώνει τό χάρο -κερδίζει τή μάχη.
@Η αρχή τού τέλους ριζωμένη ελπίδα στά θεμέλια π’ανοίχτηκαν μέ τό αίμα καί τά πέτρινα κορμιά τών αγωνιστών.
@Τά νύχια μου μπίγω στού χάρου τά χέρια τά κρύα -δέν τόν παρακαλάω-αγωνίζομαι γιά νά αντικρύσω τό κόσμο ολόκληρο -απέραντο περιβόλι-νά γεμίσει καινούργια δέντρα
πού φύτεψαν εργάτες απ’όλη τή»γή»μέ τίς καρδιές τους καί τά πότισαν μέ τό άλυκο αίμα τους-Αδικοσκοτωμένοι-.!
@Ω σείς κατ’απ τίς ρίζες τών δέντρων σηκωθείτε ..»μακάριοι»κι’αθώοι,νά δείτε τί ωραία πού είναι νά ζεί κανείς δυό φορές .Τή μιά ν’αγωνίζεται ,τήν άλλη νά χαίρεται γιά τούς σπόρους πού έσπειρε στή «γή»π’άλλαξε όψη ντυμένη στά» κόκκινα «….?

Χ.Σ.ΖΗΣΑΚΗΣ
Μάρτης 1967

Υ/Γ Μετά από μερικές μέρες ανέλαβαν τή διακυβέρνηση τής χώρας οί Συνταγματάρχες
γιά νά μάς σώσουν από τόν επερχόμενο σοσιαλισμό.Τά γραφόμενά μου καί λόγω εποχής αφενός καί λόγω ηλικίας μου αφετέρου φανερώνουν τήν αγωνία μας στή παρέα
στή δουλειά,στό σχολειό,στίς ανθρώπινες σχέσεις κ.λ.π.συμπαρομαρτούντα τών καιρών


28Ιαν

Πρώτη μου αγάπη καί μεγάλη,
εχω τήν αίσθηση πώς δέν υπάρχει άλλη
πιό τρανή καί πιό λαμπρή σελίδα,στό βιβλίο τής ζωής μου!
Ανεξίτηλα ζωγραφισμένη ή μορφή σου ,στό εξώφυλλό του!
μέ τά χέρια τής ψυχής μου ,καί τό χρώμα τών ματιών σου
τήν ανάσα καί τό φώς σου ,τήν εικόνα καί θωριά σου
τήν αύρα καί τό βλέμα προσπαθώ νά ξεχωρίσω.
Χαίρομαι π’ ακόμα σ’ αγαπώ σά μικρό παιδί
Χαίρομαι πού σέ θυμάμαι ,χαίρομαι πού βρίσκω απάνεμο λιμάνι
μέ φάρο τήν αγάπη τής νειότης μας πού ποτέ δέ θά σβήσει
πλατωνικά κ’απόμακρα γιά πάντα θά ζήσει κοντρα στό χρόνο!!!
ΧΡ.ΖΗΣΑΚΗΣ
ΑΠΡΙΛΗΣ 1976

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Πρώτη αγάπη

14Ιαν

@ Χρόνια τώρα χωρίς φώς
μέρες καί νύχτες-χωρίς ήλιο καί φεγγάρι
Τή μοίρα μας γράφουμε,σέ μαύρο χαρτί
τή νύχτα με λυχνάρι.
.//.
Χωρτίς νερό κι’αέρα,μόνοι βαδίζουμε -πατώντας τόν ίσκιο μας
Δίχως όνειρα ξυπνάμε τίς αναμνήσεις τής φτώχειας,καί τής
αγάπης τής πρώτης,πού πέρασε στήν Αιωνιότητα
@ Μουσικές,τραγούδια τής θάλασσας-κελαδήματα
μάς φέρνουν θύμησες παληές-στή καρδιά καί στό νού
τό αίμα μας στίς φλέβες μας-ενώνουμε,έστω κι’αργά
προσπαθώντας απεγνωσμένα-νά ζήσουμε…
.//.
Σταυροί σπαρμένοι στή θάλασσα,μποδίζουν τή στράτα μας,
Σφιχτά δεμένοι,μέ χονδρες αλυσίδες…ελπίζουμε!!!-
ΧΡ.ΖΗΣΑΚΗΣ
ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ 76

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Χρόνια δύσκολα