Γραφέας Πεζικού

Ενεργός πολίτης με κουλτούρα Λιμανιού και οχι Σαλονιού!
Πολιτικοποιημένος και ουχί κομματικοποιημένος!
ΖΗΤΩ ΟΙ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΕΣ - ΧΟΜΠΙΣΤΕΣ BLOGGERS

Tree Of Life Festival at Asprovalta Greece 2017

Kατηγορίες

Posts Tagged ‘Ανοιξη’



8Νοέ

Σοκκάκια στενά κι ανηφοριές χωρίς τελος ,που δεν σε βγάζουν πουθενά-γολγοθάς το σκοτάδι που δεν βγάζει σε ξέφωτο -δίψα μεγάλη για φώς για νερό για ήλιο για κόσμο γι’ ανθρώπους!Προσπαθώ κάποιο βλέμα ν ανατικρύσω -φεγγάρι αγάπη μου; …Μόνος μου μιλώ και παρακαλώ -τη νύχτα να νικήσεις φεγγάρι αγπαη μου; Και…νάρθεις χαρούμενο -να ξεπροβάλλεις τροπαιούχο ..να δώσεις ζωή στην έρμη πόλη; -που ο φοβος φωλιάζει και τρεφετ’ η σιωπή Κάνε τον κόπο μου κουράγιο και δώσμου ελπίδα ν’ αντέξω; -για να υποδεχτώ το ΦΩΣ τη γαλήνη το κύμα,ν ανοίξω το βήμα να ανέβω τον ανήφορο κσι το γολγοθά μου να τελειώσω; ..γι’άνάσταση ,η σιωπή μου να πεθάνει; ..Στο μεγαλείο σου,φεγάρι αγάπη μου; -στο ξημέρωμά σου ,η ζωή να πάρει το δρόμο της και με θάρρος να μ’όδηγήσει -στην έκσταση τ ‘ερωτα -στης αγάπης το άνθος!Το φεγγάρι αργεί ,τα μάτια μου κλείνουν και το κρασί με φέρνει κοντύτερά ;.Η θάλασσα ησύχασε -οι δρόμοι φουρτούνιασαν; ,εσένα μόνος μου ψάχνω -όταν ακόμη και της άνοιξης τα συννεφα πέρασαν; κι ήρθαν πιο γκρίζα πιότερο άγρια κι απλησίστα -να γεμίσουν με ζόφο τη φρικτή μοναξιά μου!…..

Καβάλα γενάρης του 97

χ.σ. ζησάκης 

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Φεγγάρι αγάπη μου ….

28Οκτ

..Οσο… πλησίαζε το σκαφος ,στο νησί-οι.. μυρουδιές των πεύκων -της ελιάς και του ανθόμελου -γίνονταν πιο έντονες !Τις ανασαίναμε -τις αισθανόμαστε -τις ζούσαμε!Τ ‘αγριόμελο -το θυμάρι -το πεύκο -τη θάλασσα κι’όλα μαζι με την…ΑΝΑΣΤΑΣΗ «Ζωής» που κόντευε;-..ΦΤΑΣΑΜΕ! ..αποβιβαστήκαμε -δίχως πρόγραμμα; -δίχως σχεδιο;-στη τύχη τα παντα,ακόμα κι ο τελικός προορισμός μας χωρις προσανατολισμό; ..Κι’από δυό-τρείς που ξεκινήσαμε

   απ τη καβάλα..στο σκαφος-στο θαλασσινό -τελικά αυγατίσαμε και γίναμε ΕΝΙΑ ..όλοι μας σκεφτόμαστε -περίπου τα ίδια -δηλαδή το πως θα καναμε ΟΛΟΙ μας μαζί Ανάσταση σε κάποια του νησιού- εκκλησά !Και φιλοσοφώντας -αμήχανα τη προσωπική ΖΩΗ μας -το ρίξαμε στο φαγητό -ότι κεινη την ώρα είχαν τα μαγειριά του νησιού; ..Και μετα απ το τραπέζι -προχώρησε η γνωριμία και έπεσε και το γέλιο της αρκούδας -στη περιοχή «ΑΡΚΟΥΔΑ «της πρωτεύουσας του νησιού -το … Λιμένα..Λες κι είχαμε χρόνια πριν-γνωριστει όλοι μαζί!Πράγματι ..ήταν κάτι που σπάνια συμβαίνει -και δύσκολα κανείς μπορεί απ το μυαλό του να το σβήσει; ..Η ευτυχία ,η αναμελειά ,η θαλμπωρή ,η γνωριμία και οι στιγμές -δεν λεν να μ’ αφήουν..σε ησυχία ..και με συνοδεύουν μέχρι τα τώρα …Οι κυρίες ,ήταν υπάλληλοι του Υπ.δημ.Τάξης,επι Αποστολάκου- τυπουργού το 1966..Η αγάπη σαν τ’ αλάτι νοστίμησε ξάφνου το φαϊ,που ακόμα με συνοδεύει στη ζωή μου τη πικρή ..η ευτυχισμενη κείνη στιγμή -πούρθε αναπαντεχα-σαν την απρόσμενη χαρά κι’ απο το πουθενά;..Γι’αυτο κι’ ακόμη θυμάμαι και ΔΕΝ ποτε μου δεν θα ξεχάσω -το πένθος το Νωπό -του ενός -εκ των τριών ανδρων -τησ παρέας ..πούρθε κ έδεσε -χωρίς ιδιαίτερο κόπο -στις Κυρίας Καίτης τη καρδιά -και άμεσα -αμέσως ενώθηκαν σε πρώτης τάξης σχέση οι δυό δυστυχισμένες της ζωής υπαρξεις ..ο ΠΑΡΑΣΧΟΣ ξκαι η ΚΑΙΤΗ ..που δεν μπορω ακόμη να εξηγήσω -επειδη και οι δυό τους -σήμερα είναι μέλη στη γειτονια των αγγέλων-αφού προηγούμενα παντρευτηκαν και κανανε παιδια -αλλα-τα εσωτερικά τους -λιγο περίεργα -δεν φρόντισα -ποτε-να μαθω-απο διακκριτικότητα ..αλλα -αυτοί που κατάφεραν -το τοσο γρήγορο ξεφάντωμα -αν και καποιας -ηλικίας -και απόστασης ΣΕΡΡΑΙΣ-ΑΘΗΝΑ..οι ίδιοι καταφεραν και κάπως άδοξα να μας αφήσουν-λόγω απογόνων τους -προφανώς τ’αφήκανε στο τέλος για-να- το-παρουνε και μαζι τους κει ψηλα που φύγανε ..και ΔΕΝ μας αποχαιρετήσανε..Αυτά ειναι λοπόν της ζωής τ ανεξηγητα -ανέκδοτα-..όταν η ευτχία έρχεται αναπάντεχα και δεν ΑΝΤΕΧΕΙ-σε «δοκιμασίες» προφανώς … η’ ακόμα και η ΤΥΧΗ δεν άντεξε και τόσο για να περισώσει -οτι πίσω τουσ αφήσανε …τι να θυμηθώ ;τι να ξεχάσω;και τι να κρατήσω απ την ιστορία?…μόνο μιά ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΘΑΣΟ; και….

Υ/Γ…η ιστορία διαδραματίζεται οταν λεύτερος τους ανέμους κυνηγούσα

ΚΑΒΑΛΑ Απρίλης 1966

Χ.Σ.ΖΗΣΑΚΗΣ  

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΘΑΣΟ …

23Οκτ

Ατέλειωτος δρόμος -χωρίς χαμόγελα και πικροδάφνες-στο βάθος τ οριζοντα -αμασαίνω βαρειά!Καταδικασμένος ν αναπολώ ,θύμησες παληές -ξεθωριασμένες ,που κατφωμένες στον ίσκιο του είναι μου -στροβιλίζουν μπροστά μου ,ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΕΣ-και μου θυμίζουν πως έχω ,γ ε ρ ά σ ε ι ..και μ΄απειλουν ..να συμβιβάζομαι -δίχως όρους-«υπερβολές ,θα μου πεις»λόγω απόστασης !Δεν μ’αγγίζουν οι ψευδαισθήσεις ,τα πολύχρωμα φώτα!Επιμένω κι’αποφεύγω τις χείμαιρες -που τη ποιότητα ,σκοτώνουν!Επιλέγω τα δύσκολα ,τ’ακατόρθωτα ..στη φρικτή μοναξιά μου -που ποτέ ΔΕΝ με πρόδωσε!Πάλι..».υπερβολές ,θα μου πείς»..μα,τώρα…ειν’ΑΝΟΙΞΗ,κι’όλα,βρίσκουν ,και πάλι το δόμο τους,βαθειά ανάσα ΖΩΗΣ ,ανεβαίνει στιο στήθος.Η λογική επανέρχεται -ψυχραιμία λοιπόν -ΔΕΝ χάθηκε τίποτα,κι’όλα στο τόπο τους είναι ,έτοιμα να σε υποδεχτούν -‘οπως παλιά !Συναισθηματικά ,φορτισμένος …ΕΠΙΜΕΝΩ πατώντας στα βιώματα της μακρυνής μου ,εφηβείαςΑΚΟΥΜΠΑΩ στα λάθη μου ..ΑΦΟΥΓΚΡΑΖΟΜΑΙ τους πόθους -τις ελπιδες και τ όνειρά ..Και περιμένω,την άλλη..την ΑΝΟΙΞΗ ,τη γλυκειά ,τη δική μου Α Ν Α Σ Τ Α Σ Η …….

ΚΑΒΑΛΑ ΑΠΡΙΛΗΣ του 89

Χ Σ ΖΗΣΑΚΗΣ    

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο «ΦΡΙΚΤΑ ΜΟΝΟΣ»…..

9Οκτ

Στά σύνορα της λήθης ,στην άκρη του γκρεμού -καταμεσής στο πέλαγος-στο βάθος τ΄ ουρανού ,σε βρήκα μοναχή !Στά χρώματα τις ίριδας -στο φτερό τ αητού΄-στη καρδιά της καταιγίδας -στο τέλος της βροχής ,Σε πλησιάζω !Τον ήλιο ατενίζω ,απεγνωσμενα σκαρφαλώνω -στ άπειρο κρατιέμαι -ψηλώνω -ανοίγωντας τα χέρια μου ,τον ίσκιο μου ξεπερνάω-Προσπαθώ ..να Σε φτάσω.

ΑΠΡΙΛΗΣ 1991ΚΑΒΑΛΑ

Χ.Σ.ΖΗΣΑΚΗΣ

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ

26Σεπ

Καβάλα μου ,το πρωϊνό ΣΟΥ μύρια λουλούδια και χαρές!- «,ηταν κάτοτε,ως τα χτες»! -Στολίζανε το διάκοσμο ΣΟΥτους κάμπους ΣΟΥ και τις πλαγιές !Τη θάλασσα,τον ουρανό ΣΟΥ.τ’αγιόκλιμα,το μυρωμένο,το πεύκο πουχεις στο βουνό ΣΟΥ -κάθε παιδί ΣΟΥ αγαπημένο !Σκαρφαλωμένα,τα σπιτάκια ΣΟΥ μεσ’τα πεύκα ,και στους βράχους -πολύχρωμα λουλούδια στα λοφάκια ΣΟΥ,γρασίδι άπλετο στους λάκκους !Τ΄άνθη..που την ..ΑΝΟΙΞΗ πατρίδα μου σε πλέκανε-κάποτε-Στεφάνι!Καίτο θυμάρι του βουνού ΣΟΥ,κατεβαινε…σεργιάνι,για να κάνει….

ΚΑΒΑΛΑ Απρίλης του 1960

Χ.Σ.ΖΗΣΑΚΗΣ

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ ΓΙΑ …ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΟΥ ,ΤΗΝ ΙΔΙΑ!.

5Φεβ

Τά λογικά μου χάνω
δέν ξερω τί λέω
δέν ξέρω τί κάνω
τάχω χαμένα
Τά μάτια σου
τό κάτι άλλο σου
μού παίρνουν τόν ύπνο μου
μού παίρνουν τό είναι μου
@
Πιά νάσαι άραγε ουράνια ευλογία
πού στέκεις τόσο μακριά
μήν είσαι ή τύχη μου ή καλή
μήν είσαι τής μοίρας μου ή φωνή
πιά είναι ή καυτή ματιά σου
πούρχεται από ψηλά!
@
Μήν είσαι ή αγάπη ή μεγάλη
μήν είσαι αυτή πού περιμένω?
καί μή μπορώντας ν’αντιδράσω,
συμβιβάζομαι καί περιμένω
τήν Ανοιξή νά βγάλω φτερά ?νάγίνω πουλί? ΝΑ ΠΕΤΑΞΩ….
ΧΡ.ΖΗΣΑΚΗΣ
ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 1966

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Μονόλογος

14Ιαν

@ Τή καρδιά μου,μέ κόπο κρατάω μεσ’τά δυό μου χέρια καί
προσμένω μέ χαρά τή λαμπρή πού θάρθεις
μέ λουλούδια τής ‘Ανοιξης-νά φέρεις τή λύτρωση,με χαμόγελο
της Αυγής,μέ κελαδήματα πουληών-σέ μακρυνούς ορίζοντες
σέ δρόμους ευτυχίας-χωρίς επιστροφή σε κατασκευασμένα όνειρα.
.//.
@ Απελευτερωμένοι από ταμπού καί προσχήματα,συμβιβασμούς καί
φτηνούς έρωτες -πού σκοτώνουν-αθεράπευτα ρομαντικοί,
Νά μιλάμε γ’αγάπη,γιά όνειρα σέ στιγμές ευτυχίας…
ΧΡ.ΖΗΣΑΚΗΣ
ΓΕΝΑΡΗΣ 82

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Προσμονή

11Ιαν

@ Φεύγεις κι’ερχεσαι,πετάς
τη μιά στά λουλούδια,τήν άλλη στά σύννεφα..
Κλείνω τά μάτια μου ,καί σέ βλεπω στά μισά τού δρόμου!
Αγναντεύω τόν ίσκιο σου πού μέ σκεπάζει,
αργεί ή άνοιξη νάρθει,ή γλυκειά
Νά γίνω πουλί νά πετάξω ,νά περάσω στά σύννεφα
ν’αγγίξω τό στήθος σου,τά φτερά τής αγάπης
Νά γίνω Αθάνατος………

ΧΡ.ΖΗΣΑΚΗΣ
ΑΠΡΙΛΗΣ 87

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ουτοπία

8Ιαν

@ Ατέλειωτος δρόμος,χωρίς χαμόγελα καί πικροδάφνες
στό βάθος τ’ορίζοντα,ανασαίνω βαρειά καταδικασμένος
ν’αναπολώ θύμησες παληές,ξεθωριασμένες,πού
καρφωμένες στόν ίσκιο τού είναι μου,στροβιλίζουν
μπροστά μου ολοζώντανες,καί μού θυμίζουν πώς έχω γεράσει
καί μ’απειλούν να συμβιβάζομαι δίχως όρους
Υπερβολές θα μού πείς,λόγω απόστασης.
@ Δέν μ’αγγίζουν οί ψευδαισθήσεις,τά πολύχρωμα φώτα,Επιμένω
κι’αποφεύγω τίς χείμερες,πού σκοτώνουν τήν ποιότητα.Επιλέγω
τά δύσκολα,τ’ακατόρθωτα στή φρικτή μοναξιά μου,πού ποτέ δέν
μέ πρόδωσε.
@ Υπερβολές θά μού πείς,μά τώρα ειν’Άνοιξη,καί όλα βρίσκουν
καί πάλι τό δρόμο τους.
Βαθειά ανάσα ζωής,ανεβαίνει στό στήθος
Η λογική επανέρχεται ,ψυχραιμία λοιπόν,δέν χάθηκε τίποτα
όλα είναι στόν τόπο τους,έτοιμα νά σέ υποδεχθούν όπως παληά.
@ Συναισθηματικά φορτισμένος,επιμένω πατώντας στά βιώματα
τής μακρυνής μου εφηβείας,ακουμπάω στά λάθη μου
αφουγκράζομαι τούς πόθους καί τά όνειρά μου,καί περιμένω τήν
άλλη Άνοιξη,τή γλυκειά ,τή δική μου Ανάσταση!…….
ΧΡ.ΖΗΣΑΚΗΣ
ΑΠΡΙΛΗΣ 1989

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΦΡΙΚΤΑ ΜΟΝΟΣ