Γραφέας Πεζικού

Ενεργός πολίτης με κουλτούρα Λιμανιού και οχι Σαλονιού!
Πολιτικοποιημένος και ουχί κομματικοποιημένος!
ΖΗΤΩ ΟΙ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΕΣ - ΧΟΜΠΙΣΤΕΣ BLOGGERS

Archives

  • 2016 (43)
  • 2015 (7)
  • 2014 (2)
  • 2013 (18)
  • 2012 (25)
  • 2011 (187)
  • 2010 (172)
  • 2009 (145)

Kατηγορίες

Posts Tagged ‘Ανάσταση’



8Νοέ

Σοκκάκια στενά κι ανηφοριές χωρίς τελος ,που δεν σε βγάζουν πουθενά-γολγοθάς το σκοτάδι που δεν βγάζει σε ξέφωτο -δίψα μεγάλη για φώς για νερό για ήλιο για κόσμο γι’ ανθρώπους!Προσπαθώ κάποιο βλέμα ν ανατικρύσω -φεγγάρι αγάπη μου; …Μόνος μου μιλώ και παρακαλώ -τη νύχτα να νικήσεις φεγγάρι αγπαη μου; Και…νάρθεις χαρούμενο -να ξεπροβάλλεις τροπαιούχο ..να δώσεις ζωή στην έρμη πόλη; -που ο φοβος φωλιάζει και τρεφετ’ η σιωπή Κάνε τον κόπο μου κουράγιο και δώσμου ελπίδα ν’ αντέξω; -για να υποδεχτώ το ΦΩΣ τη γαλήνη το κύμα,ν ανοίξω το βήμα να ανέβω τον ανήφορο κσι το γολγοθά μου να τελειώσω; ..γι’άνάσταση ,η σιωπή μου να πεθάνει; ..Στο μεγαλείο σου,φεγάρι αγάπη μου; -στο ξημέρωμά σου ,η ζωή να πάρει το δρόμο της και με θάρρος να μ’όδηγήσει -στην έκσταση τ ‘ερωτα -στης αγάπης το άνθος!Το φεγγάρι αργεί ,τα μάτια μου κλείνουν και το κρασί με φέρνει κοντύτερά ;.Η θάλασσα ησύχασε -οι δρόμοι φουρτούνιασαν; ,εσένα μόνος μου ψάχνω -όταν ακόμη και της άνοιξης τα συννεφα πέρασαν; κι ήρθαν πιο γκρίζα πιότερο άγρια κι απλησίστα -να γεμίσουν με ζόφο τη φρικτή μοναξιά μου!…..

Καβάλα γενάρης του 97

χ.σ. ζησάκης 

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Φεγγάρι αγάπη μου ….

28Οκτ

..Οσο… πλησίαζε το σκαφος ,στο νησί-οι.. μυρουδιές των πεύκων -της ελιάς και του ανθόμελου -γίνονταν πιο έντονες !Τις ανασαίναμε -τις αισθανόμαστε -τις ζούσαμε!Τ ‘αγριόμελο -το θυμάρι -το πεύκο -τη θάλασσα κι’όλα μαζι με την…ΑΝΑΣΤΑΣΗ «Ζωής» που κόντευε;-..ΦΤΑΣΑΜΕ! ..αποβιβαστήκαμε -δίχως πρόγραμμα; -δίχως σχεδιο;-στη τύχη τα παντα,ακόμα κι ο τελικός προορισμός μας χωρις προσανατολισμό; ..Κι’από δυό-τρείς που ξεκινήσαμε

   απ τη καβάλα..στο σκαφος-στο θαλασσινό -τελικά αυγατίσαμε και γίναμε ΕΝΙΑ ..όλοι μας σκεφτόμαστε -περίπου τα ίδια -δηλαδή το πως θα καναμε ΟΛΟΙ μας μαζί Ανάσταση σε κάποια του νησιού- εκκλησά !Και φιλοσοφώντας -αμήχανα τη προσωπική ΖΩΗ μας -το ρίξαμε στο φαγητό -ότι κεινη την ώρα είχαν τα μαγειριά του νησιού; ..Και μετα απ το τραπέζι -προχώρησε η γνωριμία και έπεσε και το γέλιο της αρκούδας -στη περιοχή «ΑΡΚΟΥΔΑ «της πρωτεύουσας του νησιού -το … Λιμένα..Λες κι είχαμε χρόνια πριν-γνωριστει όλοι μαζί!Πράγματι ..ήταν κάτι που σπάνια συμβαίνει -και δύσκολα κανείς μπορεί απ το μυαλό του να το σβήσει; ..Η ευτυχία ,η αναμελειά ,η θαλμπωρή ,η γνωριμία και οι στιγμές -δεν λεν να μ’ αφήουν..σε ησυχία ..και με συνοδεύουν μέχρι τα τώρα …Οι κυρίες ,ήταν υπάλληλοι του Υπ.δημ.Τάξης,επι Αποστολάκου- τυπουργού το 1966..Η αγάπη σαν τ’ αλάτι νοστίμησε ξάφνου το φαϊ,που ακόμα με συνοδεύει στη ζωή μου τη πικρή ..η ευτυχισμενη κείνη στιγμή -πούρθε αναπαντεχα-σαν την απρόσμενη χαρά κι’ απο το πουθενά;..Γι’αυτο κι’ ακόμη θυμάμαι και ΔΕΝ ποτε μου δεν θα ξεχάσω -το πένθος το Νωπό -του ενός -εκ των τριών ανδρων -τησ παρέας ..πούρθε κ έδεσε -χωρίς ιδιαίτερο κόπο -στις Κυρίας Καίτης τη καρδιά -και άμεσα -αμέσως ενώθηκαν σε πρώτης τάξης σχέση οι δυό δυστυχισμένες της ζωής υπαρξεις ..ο ΠΑΡΑΣΧΟΣ ξκαι η ΚΑΙΤΗ ..που δεν μπορω ακόμη να εξηγήσω -επειδη και οι δυό τους -σήμερα είναι μέλη στη γειτονια των αγγέλων-αφού προηγούμενα παντρευτηκαν και κανανε παιδια -αλλα-τα εσωτερικά τους -λιγο περίεργα -δεν φρόντισα -ποτε-να μαθω-απο διακκριτικότητα ..αλλα -αυτοί που κατάφεραν -το τοσο γρήγορο ξεφάντωμα -αν και καποιας -ηλικίας -και απόστασης ΣΕΡΡΑΙΣ-ΑΘΗΝΑ..οι ίδιοι καταφεραν και κάπως άδοξα να μας αφήσουν-λόγω απογόνων τους -προφανώς τ’αφήκανε στο τέλος για-να- το-παρουνε και μαζι τους κει ψηλα που φύγανε ..και ΔΕΝ μας αποχαιρετήσανε..Αυτά ειναι λοπόν της ζωής τ ανεξηγητα -ανέκδοτα-..όταν η ευτχία έρχεται αναπάντεχα και δεν ΑΝΤΕΧΕΙ-σε «δοκιμασίες» προφανώς … η’ ακόμα και η ΤΥΧΗ δεν άντεξε και τόσο για να περισώσει -οτι πίσω τουσ αφήσανε …τι να θυμηθώ ;τι να ξεχάσω;και τι να κρατήσω απ την ιστορία?…μόνο μιά ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΘΑΣΟ; και….

Υ/Γ…η ιστορία διαδραματίζεται οταν λεύτερος τους ανέμους κυνηγούσα

ΚΑΒΑΛΑ Απρίλης 1966

Χ.Σ.ΖΗΣΑΚΗΣ  

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΘΑΣΟ …

21Απρ

Προχθές κατά την μετακόμιση,έπεσε τυχαία στα χέρια μου ένα βιβλιαράκι κιτρινισμένο απ το χρόνο ..έκδοσης 1960 του αείμνηστου καθηγητή μου Μίμη Παπακωνσταντίνου ,Φιλόλογου που είχα την τιμή και την τύχη να τον έχω στην Νυχτερινή Εμπορική Σχολή  Καβάλας,απ την οποία απεφοίτησα ,όταν( αναγκάσθηκα και διέκοψα   το ημερήσιο Γυμνάσιο και για να είμαι ειλικρινής όταν μας υποχρέωσαν να το εγκαταλείψουμε στα πέτρινα χρόνια της 10ετίας του 1950 επειδή λέει δεν υπακούσαμε και δεν ακολουθήσαμε το σχολικό πρόσταγμα- πρόγραμμα να εκκλησιαζόμαστε κανονικά και να είμαστε παρόντες στο κατηχητικό…Μισή ώρα και πλέον δρόμος από το σπίτι στο Γυμνάσιο Αρρένων,δεν μας επέτρεπεται να είμαστε παρόντες στα κελεύσματα του Γυμνασιάρχη μας ) Έτσι λοιπόν βρεθήκαμε εκτός σχολείου και εκτός μάθησης,παρόλα αυτά δεν το βάλαμε κάτω και προσπαθήσαμε να βολευτούμε σε κάποια εργασία την ημέρα και να παρακολουθούμε τα μαθήματα κάθε βράδυ ακόμη και Σαββάτο στην 7τάξια  Νυχτερινή Εμπορική όπως προαναφέραμε.Εδώ είχαμε μεγάλη επιτυχία στις επιδόσεις μας στα γράμματα ,αφού καταφέραμε να αποφοιτήσουμε με αρκετά για την εποχή του καλό βαθμό στο απολυτήριό μας το οποίο είχε την ίδια ακριβώς αξία (ισότιμο & ισοδύναμο)των ημερήσιων σχολών μέσης εκπαίδευσης .Και για να επανέλθουμε στο βιβλιαράκι που με μεγάλη συγκίνηση κρατάμαι στα χέρια μας μετά από 54 χρόνια (δεν λέω βοήθησε πολλούς και πολλές μαθητές /τριες αυτό )αφού το έδωσα για βοήθημα στις σχολικές τους απιδόσεις,και στην πρόοδό τους ,επειδή διαπραγματεύονταν πολλά και διάφορα φιλολογικά και όχι μόνον θέματα όπως ορθογραφικούς κανόνες ,εκθέσεις ιδεών κ.λ.π.και ήταν χρήσιμο για μαθητές ΟΛΩΝ των τάξεων των Σχολείων Μέσης Εκπαιδεύσεως ως και υποψηφίους ανωτάτων σχολών .Στη συνέχεια θέλω να χαρακτηρίσω την  επιστημονική επάρκεια του συγγραφέα -καθηγητή μου ό οποίος εκτός των άλλων ήταν και καθοδηγητής στην παραπέρα ζωή και καθημερινότητά μας,που πολλές φορές έφτανε και την συμπαράσταση που είχαμε από το οικογενειακό μας περιβάλλον.Πάντοτε είχε κάτι να μας πει και να μας προτρέψει άοκνα αγόγγυστα και στοργικά τι θα πρέπει να διατηρήσουμε ζωντανό στην  μετέπειτα εξωσχολική ζωή μας,φέρνοντας παραδείγματα προς μίμηση και προς αποφυγή …Με την ευκαρία νομίζω ότι κάνω ένα μνημόσυνο στον ευπατρίδη και αξιολάτρευτο καθηγητής μας ,με τον οποιο κατάφερα και αλληλογραφούσα μέχρι πριν από το θάνατό του αφ ενός και επειδή σημάδεψε ανεξίτηλα το νου και τη ψυχή μου αφ ετέρου……..Έχω ορκισθεί στον εαυτόν μου να μην το ξεχάσω ποτέ όσο θα υπάρχω και θα τον ευχαριστώ απ τα βάθη της πονεμενης μου ψυχής ,ανάβοντας ένα κεράκι στη μνήμη του !Θυμάμαι δε ότι κατάγονταν από το χωριό Δεσφίνα της Στερ.Ελλάδος!!!Ευθυτενής ,ασυμβιβαστος ειλικρινής και ιδεολόγος μου άφησε τις καλύτερες των εντυπώσεων που κρύβω μέσα μου…..Και μέσα στο βιβλιαράκι του,σαν να κρατώ την αέναη ψυχή του !!!!!!

Υ/Γ:ΑΙΩΝΙΑ ΣΟΥ Η ΜΝΗΜΗ ΜΕΓΑΛΕ ΜΟΥ ΔΑΣΚΑΛΕ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Ξάνθη 21 Απρίλη 2014

 

Χ.Σ. ΖΗΣΑΚΗΣ

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο «ΕΚΘΕΣΕΙΣ»ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟ ΔΑΣΚΑΛΟ ΜΟΥ

13Φεβ

‘ Αγριο μέλι,θυμάρι,πεύκο,θάλασσα κι’ όλα μαζί μέ τήν ανάσταση.
Πλησιάζουμε..όλα γίνονται πιό έντονα -πιό αληθινά,Φτάσαμε στό καταπράσινο νησί
Χωρίς πρόγραμμα κινήσαμε ,στό δρόμο γίναμε τρείς,αργότερα εννιά
μά όλοι σκεφτόμαστε σωστά καί φιλοσοφούμε τό ίδιο τή ζωή.
@
Τό τραπέζι τής Λαμπρής δέν χωράει πιότερο κέφι,χαρά καί γέλιο.
Ποτέ δέ σβύνει απ τό μυαλό μου ή εικόνα κείνης τής στιγμής καί πάντα θά
με συνοδεύει .Η αγάπη τους,ή καλωσύνη τους οχυρώθηκαν στή ψυχή μου
ποτέ δέ ξεχνώ κείνη τή Λαμπρή …
@
Νωπό τό πένθος τού ενός ,διπλή ή συμφορά του ,κοντά μας βρήκε θαλμπωρή
έζησε,ευτύχησε,αναστήθηκε!Ξανάνοιωσε,έγινε παιδί.Ερωτεύθηκε…
Τό σπάνιο,τ’ακριβώτερο τό πολυτιμώτερο δώρο τής ζωής,Τήν Ευτυχία,ανυστερόβουλα
τού τήν προσφέραμε. Ο Παρ……ζεί πραγματικά ,Υπάρχει,Αγαπά σάς ανήκει (άγνωστες
μέχρι πρότινος κυρίες)δεχθείτε από βάθος ψυχής επαίνους καί συγχαρίκια Ανθρωποι
γεμάτοι αγάπη,σάς ανήκουν πολλά,αδικείσθε……
@
Τούς ‘Μοιραίους» τού Βάρναλη-απαγγέλει ή Καίτη-καί οί καρδιές χτυπούν πιό δυνατά
τά ..μάτια μέ κόπο κρατούν ένα δάκρυ ..(καί νά σκεφθεί κανείς πώς μόλις γνωριστήκαμε)στό φέρρυ εν πλώ Καβάλα-Θάσο.Οί κυρίες μέ εκδρομικό πούλμαν από
Αθήνα(Δημ.Υπάλληλοι τού Υπ.Δημοσιας Τάξης)γιά πρώτη φορά επισκέπτονταν τή Θάσο.
@
Βαρειά ή ψυχή τού Ευγ….απ’αγανάκτηση κι’αμηχανία ……………
Ομως στά φωτεινά σας πρόσωπα,τό φώς τών ματιών σας,ή ζεστασιά σας καί ιδιαίτερα
ή επιβλητική αρχοντιά τής σεβάσμιας Κας Κοντολ… μαλάκωσαν τόν πόνο του ,τή
θλίψη του ,συγκεντρώθηκε πήρε αποφάσεις,…ξαλάφρωσε.
@
Τό ποίημα δέν τέλειωσε ποτέ ή γοητεία του αθάνατη!Μαζί κι εμείς στήν υπόγεια τή
ταβέρνα ζήσαμε στιγμές» αιώνιες»,ατέλειωτης,άφθονης ανέλπιστης χαράς.
Οσο γιά μένα τόν Βενιαμίν τής παρέας (πού τόπαιξα καί ξεναγός στό πολυαγαπημένο
μου νησί)θά περιμένω κι άλλη τέτοια μέρα νά ζήσω .Ναί μά τότε είθε νά ζήσω τήν
«Ανάσταση Ολων»Τήν Παγκόσμια Ειρήνη!?!?!?……………

ΧΡ.ΖΗΣΑΚΗΣ
ΑΠΡΙΛΗΣ 1966

Υ/Γ Δέν μπορούσα νά περιμένω όταν έγραφα τά παραπάνω ούτε νά φαντάζομαι ότι
σέ ένα χρόνο θά γίνει στρατιωτική δικτατορία στή πατρίδα μου αφ ενός καί ότι μετά
43 ολόκληρα χρόνια θά είμαστε στά ίδια καί χειρότερα από απόψεως ΕΙΡΗΝΗΣ στόν
κόσμο,αφ’ ετέρου!.


8Ιαν

@ Ατέλειωτος δρόμος,χωρίς χαμόγελα καί πικροδάφνες
στό βάθος τ’ορίζοντα,ανασαίνω βαρειά καταδικασμένος
ν’αναπολώ θύμησες παληές,ξεθωριασμένες,πού
καρφωμένες στόν ίσκιο τού είναι μου,στροβιλίζουν
μπροστά μου ολοζώντανες,καί μού θυμίζουν πώς έχω γεράσει
καί μ’απειλούν να συμβιβάζομαι δίχως όρους
Υπερβολές θα μού πείς,λόγω απόστασης.
@ Δέν μ’αγγίζουν οί ψευδαισθήσεις,τά πολύχρωμα φώτα,Επιμένω
κι’αποφεύγω τίς χείμερες,πού σκοτώνουν τήν ποιότητα.Επιλέγω
τά δύσκολα,τ’ακατόρθωτα στή φρικτή μοναξιά μου,πού ποτέ δέν
μέ πρόδωσε.
@ Υπερβολές θά μού πείς,μά τώρα ειν’Άνοιξη,καί όλα βρίσκουν
καί πάλι τό δρόμο τους.
Βαθειά ανάσα ζωής,ανεβαίνει στό στήθος
Η λογική επανέρχεται ,ψυχραιμία λοιπόν,δέν χάθηκε τίποτα
όλα είναι στόν τόπο τους,έτοιμα νά σέ υποδεχθούν όπως παληά.
@ Συναισθηματικά φορτισμένος,επιμένω πατώντας στά βιώματα
τής μακρυνής μου εφηβείας,ακουμπάω στά λάθη μου
αφουγκράζομαι τούς πόθους καί τά όνειρά μου,καί περιμένω τήν
άλλη Άνοιξη,τή γλυκειά ,τή δική μου Ανάσταση!…….
ΧΡ.ΖΗΣΑΚΗΣ
ΑΠΡΙΛΗΣ 1989

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΦΡΙΚΤΑ ΜΟΝΟΣ