Το πρωί της Τρίτης  3 Μαίου ο Θανάσης  Βέγγος άφησε  σε ηλικία 84 ετών τον μάταιο τούτο κόσμο και ταξίδεψε στην αιωνιότητα.Εκεί,τον υποδέχτηκε με χειροκροτήματα ιαχές και ένα αυθόρμητο πάρτι η μεικτή  του κόσμου της κωμωδίας,από την οποία ο Λάμπρος Κωνσταντάρας και ο Λουί ντε Φινές μαζί με το Τσ.Τσάμπλιν,ανέλαβαν να τον ξεναγήσουν και να του υποδείξουν  τη θέση του στο Πάνθεον του γέλιου κι όχι μόνον.»Σε περίμενα ρε μπαγάσα»του είπε ο πρώτος ,ενώ πιο κάτω ο Τζέρι Λιούις γυάλιζε μια βέσπα απο τα 60ς.Κοιτώντας  την,ο Θανάσης τους είπε:»Καλοί μου άνθρωποι,εγώ δεν θέλω θέσεις και ανάκλιντρα,μου φτάνει η σέλα της βέσπας και η αγάπη Σας».Και το πάρτι ξεκίνησε με το»Monsieur cannibal»να παίζει στη διαπασών……

ΑΥΘΕΝΤΙΚΌ ΤΑΛΈΝΤΟ

Ο Θανάσης δεν σπούδασε υποκριτική και το διάβασμα το έψαξε μόνος του.Τον ανακάλυψε ο Νίκος Κούνδουρος τότε στα πέτρινα χρόνια των πολιτικών εξοριών στη Μακρόνησο( αρχές της δεκαετίας  του 50)Όταν η πολιτεία λόγω φρονημάτων τον έστειλε στο Μακρονήσι,( εκεί να κάνει τη Στρατιωτική του θητεία άνευ όπλου)  ως» επικίνδυνο» για τη δημόσια τάξη και  ασφάλεια….. !………..

Ο πηγαίος αυθορμητισμός,η χαρισματική ιδιοσυγκρασία και το αστείρευτο  αυτοσχεδιαστικό  ταλέντο του Θανάση έφτανα και περίσσευαν για να πάρει ρόλους απ τον αξιόλογο Έλληνα σκηνοθέτη Νίκο Κούνδουρο,(Μαγική πόλις) του 1955.»Ο Δράκος»του 1956 και να ξεκινήσει την κινηματογραφική του καριέρα.Όπου τη δεκαετία του 70 ο Βέγγος  πρωταγωνίστησε  σε 16 ταινίες.Η κωμωδία του ωστόσο χρωματίστηκε από αλληγορίες,κριτικό πνεύμα,κοινωνικά μηνύματα και καταγγελίες.Οι ιστορίες του έγιναν περισσότερο γλυκόπικρες,(‘Ένας ξέγνοιαστος παλαβιάρης»-1971) «Θανάση πάρε τ’όπλο σου»-1972,»Ο άνθρωπος που έτρεχε πολύ»-1973,και μετά το 1976, όταν έξυναν τις(ανοιχτές)πολιτικές πληγές του τόπου,όπως συνέβη στο αντιχουντικό «Ο Θανάσης στη χώρα της σφαλιάρας»",με τις καταπληκτικές  σκηνές με τον ίδιο να τραγουδά»Είμαστε δυο ,είμαστε τρεις είμαστε χίλιοι δέκα τρεις «του Θεοδωράκη ,χωρίς να έχει πάρει χαμπάρι ότι ακούγεται τέρμα από το εξωτερικό ηχείο του φορτηγού,να πηγαίνει για κατούρημα σε έναν τοίχο μαζί με 100 χαφιέδες που  τον παρακολουθούν και φορώντας γύψο στο λαιμό του(καθότι οι φασίστες τον είχανε σαπίσει  στο ξύλο)να προσπαθεί να φτιάξει καφέ με αυτοσχέδιο καθρεφτάκι.Στα 80ςο Βέγγος έγινε το συνώνυμο του τρεξίματος στα χείλια ενός ολόκληρου λαού,έκανε μόνος τα επικίνδυνα stunts(«O τρελός καμικάζι»-1980) και μπήκε στην τροχιά της βιντεοταινίας.Στα 90ς συγκινεί  στο»Βλέμμα του Οδυσσέα»"(1995),που μιλά προφητικά για τον κύκλο που κλείνει η Ελλάδα και γενικώς η  ράτσα μας,ενώ στο «Όλα είναι δρόμος»(1998)παραδίδει ντόμπρα μαθήματα οικολογίας φιλοζωίας και ανθρωπισμού.

Αυτός λοιπόν είναι ο δικός μου Θανάσης,ο Θανάσης  των ανθρώπων της ηλικίας  μου,αυτός που έπαιξε Αριστοφάνη στην Επίδαυρο  και τον χειροκροτούσαν για ένα τέταρτο, όρθιοι όλοι,μα όλοι!Αυτός που έφυγε κι ο κόσμος τον έκανε πρώτο θέμα παντού(συζητήσεις social media.Tύπος κ.λ.π.)Ο αστείος ο ανατρεπτικός ,ο συγκινητικός.Ο Θανάσης που μετά από μια έντονη ατάκα συνήθιζε να τρεμοπαίζει το κεφάλι του,λες  και του τελείωνε το οξυγόνο.Αυτός που έχω βάλει σε μια γωνιά της ψυχής μου,μαζί με τη χαρά,την ανεμελιά,την παιδική μου ηλικία.Εκεί ‘όπου βρίσκονται βαθιά παραχωμένα το γέλιο, οι αγάπες,οι σκανταλιές μου, οι αλήθειες και τα όνειρά μου…..

Πηγή:www.freesunday.gr

Υ/Γ:Βέγγος για πάντα,ένα μικρό αφιέρωμα στη μνήμη Του!

Διασκευή-Ανάρτηση από Γραφέας Πεζικού

Χ Σ ΖΗΣΑΚΗΣ(http://www.thema-xronou.gr)

Καβάλα 13 του Μάη 2011