….Ακόμη θυμάμαι από τά πολύ παιδικά μου χρόνια την φτώχεια την εξαθλίωση(Κατοχή κ.λ.π.)τον θάνατο του μικρούλη μου αδελφούλη του Πασχάλη από αβιταμίνωση,νηστεία,αφαγία,δυστυχία!…κάπου δω θα σταματήσω για να επανέλθω στο σκοπό και την αιτία που με αναγκάζουν να γυρίσω πάρα πολλά χρόνια πίσω στη μαύρη(κάτι που μοιάζει απολύτως με το σήμερα) κι άραχνη ζωή μου.Τότε το 1943-4 κάθε τρείς και δύο είχαμε επισκέψεις στο σπίτι μας από  μικτά τμήματα δωσίλογων με κατακτητές και για του ψίλου πήδημα αφού προηγουμένως κάνανε φύλλο´ και φτερό κάθε γωνιά και……με  μιά γελοία δικαιολογία……..και πάντα έφευγαν παίρνοντας μαζί τους και τον πατερούλη μου φορώντας του  προηγούμενα σιδερένια βραχιολάκια στα χεράκια του ,το πότε τον ξαναβλάπαμε ένας Θεός θυμάται.Έγώ τότε 4 ετών για να εμψυχώσω τη μητέρα και τη γιαγιά,τό έπαιζα άνδρας,το άλλο αδελφάκι μικρούλι δεν καταλαβαινε και πολλά λόγω ηλικίας 1,5 χρόνων….Στραβά κουτσά εδώ που τα λέμε,κάπου μεγάλωσα,κάνοντας  πάντα «εξαγωγή» την πίκρα που σ αυτή τη τρυφερή ηλικία που’έκρυβα όσο πιό βαθειά μπορούσα στη βασανισμένη ψυχούλα μου!!!!Ξέχασα να» δικαιολογήσω» την πραγματική αιτία που μας επισκέπτονταν σε  τακτικά διαστήματα οι πατριώτες με τους καταχτητές της πατρίδας μας<Επειδή ο πατερούλης είχε έναν αδελφό μεγαλύτερό του το Χρήστο το Καπνεργάτη-συνδικαλιστή,ο οποίος,δεν πρόλαβε να μάθει γράμματα,προτού έλθει στην Ελλάδα το 1922 από την Αν Θράκη,και τα έμαθε διαβάζοντας το Ριζοσπάστη μέσα στο Καπμνομάγαζο όπου εργάζονταν, Χαρακτηριστικε κομμουνιστής κι άρχισαν οι διώξεις του,οι φυλακίσεις του,οι εξορίες του και ο θ’άνατός του στο Στρατόπεδο Π.Μελά στη Ν Ευκαρπία Θεσ/νίκης μαζί με άλλους 40 συντρόφους του,γιατί λέτε;Επειδή ΔΕν δέχτηκε να πολιτικογραφηθει Βούλγαρος!Από βιβλία και εφημερίδες της εποχής μαθαμε ότι όταν το εθνικόφρον πατρωτικό   εκτελεστικό απόσπασμα των 6  μέτρων του φύτευε στο στήθος τη μοιραία σφαίρα,κείνος τραγούδαγε το  «εχε γειά καημένε κόσμε»….Έτσι λοιπόν με νύχια και δόντια έγινα 15 χρόνων με ‘αλλα 3 αδερφάκια πίσω μου,αναγκάστηκα να διακόψω τις σπουδες μου για να βοηθήσω στα οικονομικά του σπιτιού μου!Έκανα πολλές σχετικά δουλειές και κατεληξα στο λιμάνι ….Άσπρη μέρα  μέχρι σήμερα (πλην χιονισμένη δεν έχω δει) Παρόλα αυτά κατάφερα έκανα οικογένεια  και δυό γιούς και τρία εγγονάκια.Τώρα δε που ήτανε να τα χαρώ τραυματίστηκα άσχημα σε τροχαίο και ατυχία επάνω στην ατυχία κατάφερα να μην κοιμάμαι μήπως και στα 72 μου μείνω ανάπηρες και ολοκληρωθεί ο γολγοθάς μου ..Τύχη;ΒΟΥΝΟ!!!!Και εκτός των άλλων να φτάσω στο σήμερα και να υποφέρω τα πάνδεινα όπως οι περισσότεροι…πόσο ν αντέξω; από του να κρατηθώ;και πως να μη λυγίσω από που ν αντλήσω δύναμη.Όταν η αγία συμβία μου ‘εχει  φορτωθεί τα πάντα και να έχει τόσο μεγάλη την  ανάγκη από χείρα βοηθείας,που αδυνατώ να τις προσφέρω!Τα παιδιά είναι μακρυά και έχουν κάνει τις δικές τους οικογένειες…Να ναι καλά κι γεροί να μην έχουν τη δικη μας τύχη τους ευχόμαστε από καδιάς,και όλο το κόσμο βέβαια…!…

  Υ/Γ:Δεν έχω καμιά πρόθεση να Σας στενοχωρήσω οσοι θα με διαβάσετε,αλλά έτσι νοιώθω βρισκόμενος σε αγχώδη κατάθλιψη και όχι μόνο..υπόψη δε ότι έχω να βγω απ το σπίτι μου 9 μήνες και δεν γνωρίζω αν και πότε θα περπατήσω..δεν παραλείπω να πω ότι είμαι  (θύμα εκτός των άλλων),και των γιατρών που με κουράρησαν μετά το τροχαίο…….με κανανε (Πειραματόζωο)!!!!ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΑΔΕΡΦΙΑ

Καβάλα 31 Μαρτ  2012

Χ.Σ.ΖΗΣΑΚΗΣ

…Τρομερά συγκινητικό τούτες τις μερες,να δέχεσαι ευχές στο κρεβάτι του πόνου,κι να ανταποδίδεις με τα καλύτερα συναισήματα..Το συγκινητικό και μέχρις δακρυών είναι η προσφορά μικρών παιδιών,είτε με κάλαντα,είτε με μικροδωράκια χειροποίητα .απ τα χρυσά τους χεράκια!Αλήθεια πόση μεγάλη χαρά μου δώσανε,όσα παιδάκια συμπριφέρθηκαν με αυτόν τον τρόπο και μου στόλισαν< εκτός απ τις φωνούλες και με τα αξιόλογα τεχνουργήματά τους>τη μικρή βιβλιοθήκη που βρίσκεται τοποθετημένος ο υπολογιστής  με  τον οποίο< μετά δυσκολίας πλέον >επικοινωνώ μαζί Σας και ζητώ συγνώμη Αν τελικά Σας απασχολώ αδιάφορα και καταθλιπτικά!Οι άγιες και χαρούμενες αυτές μέρες  μέ βρίσκουν λαβωμένο και δακρύβρεχτο με το κάθε τι που σκέφτομαι από το παρελθόν και με το κάθε τι που  μου συμβαίνει τώρα γύρω μου…Κάθε λίγο και για να μην χαθούμε λοιπόν,θα προσπαθώ με νύχια και με δόντια να γράφω δυό λόγια χωρίς ιδιαίτερη αξία και σημασία για τρίτους,πάρα μόνον γι δική μου  έστω και με την  ολιγόλεπηαυτή  αυεξωστρεφή  επικοινωνιακή επαφή ,που τόσο πολύ θέλω να διατηρήσω μαζί Σας…Θα ήταν μεγαλη παράληψη κι αδικία εάν δεν ανέφερα το καιουριο κινητό που μου χάρισε ο μεγάλος γιος μου ο Στέφανος ,τον οποίο υπερευχαριστώ ευχόμενος τα καλύτερα για τον ‘ίδιο και ην οικογένειά Του !!!

Καβαλα 30 Δεκ.2011

Χ..Σ.ΖΗΣΑΚΗΣ