Γραφέας Πεζικού

Ενεργός πολίτης με κουλτούρα Λιμανιού και οχι Σαλονιού!
Πολιτικοποιημένος και ουχί κομματικοποιημένος!
ΖΗΤΩ ΟΙ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΕΣ - ΧΟΜΠΙΣΤΕΣ BLOGGERS

Kατηγορίες

10Φεβ

Αθωος αμαρτωλος,»παρακαλω να με αγαπησετε σεις που θα με βρειτε»…

…μια ιστορία,ένα χρονογράφημα απ τις αρχές του 19ου αιώνα…. που και αληθινό μοιάζει σαν γεγονός,γιατί όντος είναι, αλλά και διαχρονικό,γιατί συμβαίνουν και στις μέρες μας αλλά» σε νέες βέβαια και  βελτιωμένες εκδόσεις» με άρωμα εποχής και σύγχρονο περιτύλιγμα για να μας θυμίζει πως τίποτε δεν έχει αλλάξει και τίποτε δεν είναι όπως παλιά;….

Έτσι λοιπόν,βρέθηκε στο δρόμο,ένα μωρό,ένα  βρέφος,σ’ένα πανί τυλιγμένο κι ένα σημείωμα καρφιτσωμένο που έγραφε:»παρακαλώ να μ αγαπήσετε,σεις που θα με βρείτε»!Τό πράγμα βέβαια δεν είναι περίεργο,ούτε και σπάνιο.Είναι κοινό και απλό.Έχει δε και την εξήγησή του :Μια νέα ,στους  ερωτικούς της χαριεντισμούς ,ήθελε να πιστεύει ανεξέλεγκτα στον εαυτόν της  και πίστεψε ,με τον ίδιο τρόπο,σ ένα νέο -νόστιμο,αν θέλετε,με ωραία βιτρίνα-που τίποτε άλλο δεν ζητούσε από το να περάσει την ώρα του ευχάριστα και νόμισε ότι και η φίλη του αυτό θα ήθελε…Παλιά,πολύ παλιά αυτή η ιστορία ,κοινό το τροπάρι.Το αποτέλεσμα;να γίνει ένα παιδί,δίχως να ερωτηθεί αν το επιθυμεί να γεννηθεί…

«-Η μεν νέα αύξησε τους «απίστους»κατά ένα στα εκατομμύρια των εκατομμυρίων,που συνθέτουν την ιστορία της ζωής των» απερισκεψιών»έχυσε την πρέπουσα ποσότητα δακρύων και εσιώπησε….για την τιμή Της!Να μη μάθει τίποτε ο κόσμος!…

Ο «άπιστος»και «ζωηρός» τι έκανε;Ότι ήταν επόμενο. Τράβηξε το δρόμο του.Όταν την πολιορκούσε υπελόγιζε να βρει μια αντίσταση,που την επέβαλε ή ίδια η ατομική  της αξιοπρέπεια,μια σταθερότητα,ένα χαρακτήρα,για να μπορέσει  να σταθεροποιήσει  τη δική του ελαφρομυαλιά,αλλά αντί γι αυτό βρήκε μια αδύναμη ψυχή ,που λιποθυμούσε στο άκουσμα των ωραίων, κενών περιεχομένου, λόγων Του.Και τη βρήκε αναξία του ο ανάξιος!Έτσι την άφησε κι έφυγε.Δεν έχει τύψεις.Είναι αλήθεια,πως τις είπε:

«Σ’αγαπώ»,της ορκίστηκε για τα αισθήματά Του,για την σταθερότητά Του,αλλ’ αυτά τα έλεγε προς «εκείνη»την κοπέλα που ήθελε να ήταν.Εκείνη πιθανόν να την αγαπούσε πραγματικά και μ’αφοσίωση.Αυτή την εγκατέλειψε μ’ ελαφριά τη συνείδηση.Ούτε ο ένας ένοχος ,ούτε ο άλλος και ας είναι  οι καθεαυτό ένοχοι και συνένοχοι!Αυτό το πιστεύουν ακράδαντα και οι δύο.Είναι αθώοι,εκτός από το βρέφος,που φέρανε στη ζωή,το οποίο είναι αμαρτωλό.Αυτό δεν το λένε,αλλά κάνανε κάτι πιο χειρότερο,το φκιάσανε έργο  με την ελαφρότερη συνείδηση.Μόλις γεννήθηκε το βρέφος ,βρέθηκε έρημο  μ ένα καρφιτσωμένο  σημείωμα στη φασκιά που.. παρακαλούσε να δώσουν  στο μωρό  οι ξένοι,οι άγνωστοι που θα το βρουν,την αγάπη που του αρνήθηκαν η μάνα του και ο πατέρας του!Έρημο,με μόνο του σύντροφο ένα κομμάτι πανί,που του τύλιγε το σωματάκι Του:ο αθώος αμαρτωλός.Η μητρική στοργή  δεν βρήκε τίποτε για να Του δώσει,ούτε ένα φιλί,ούτε μια αγκαλιά,,ούτε το μητρικό γάλα να μεγαλώσει.Στάθηκε  μπροστά  Του,με βλέμμα ψυχρό,υπολόγισε την κατάσταση,κι ύστερα,κι ύστερα το τύλιξε  βιαστικά μ’ένα κουρέλι και το εγκατέλειψε στον έρημο δρόμο,στη παγωνιά και στο σκοτάδι…Κι αυτό το έκανε η μάνα!!!

Μέσα στο εγώ μας,ότι κι αν είμαστε,την υψηλότερη θέση έχει η κτηνωδία..Μετά έρχονται τ’άλλα.Και το μωρό του δρόμου,το ένοιωσε αυτό καλά,μόλις ξεκόλλησε από το λώρο της μάνας Του και αντίκρυσε τη ζωή…

Αναμφισβήτητα θα προκόψει-αν ζήσει βέβαια-γιατί θα το συνοδεύει η πραγματική γνώση της Ζωής…»»»

Πηγή:»Χαμόγελα»Κ.Χ.Χαρσούλη .Βιβλίο που κυκλοφόρησε το 1961

Υ/Γ:»Χρονογράφημα»  Ιανουάριος 1928

Διασκευή-Ανάρτηση από Χριστ.Στεφ.Ζησάκης

Γραφεας Πεζικού ( http://www.thema-xronou.gr)

Kavala.gr 10 Febr. 2011