Γραφέας Πεζικού

Ενεργός πολίτης με κουλτούρα Λιμανιού και οχι Σαλονιού!
Πολιτικοποιημένος και ουχί κομματικοποιημένος!
ΖΗΤΩ ΟΙ ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΕΣ - ΧΟΜΠΙΣΤΕΣ BLOGGERS

Kατηγορίες

20Ιαν

«Μαρτυριες μιας διαδρομης»…Δευτερο μερος

…συνέχεια απο τα προηγούμενα:

-«Είναι πραγματικά λίγα τα στελέχη εκείνα του ΚΚΕ που κατάφεραν να υπερβούν τις παρωπίδες που τους επέβαλλε η»κομματική γραμμή»,καθώς και το φόβο της απομόνωσης ή και της εξόντωσής τους,και να προχωρήσουν σε μια νηφάλια δημόσια κριτική των κομματικών φετφάδων και των γραφειοκρατικών αγκυλώσεων.Και είναι ακόμη  λιγότερα όσα έκαναν αυτό χωρίς να πάψουν να είναι κατ ουσίαν κομμουνιστές»…η εν λόγω άποψη- εισαγωγή ως και η συνέχεια στην σημερινή μας ενασχόληση με την υπόθεση, προέρχονται από την εφημερίδα   του Γ. Κύρτσου FREE SUNDAY της 26ης Σεπτεμβρίου 2010:

Το»πρότυπο»‘Ελλη Παππά

-«Η έκδοση της μαρτυρίας της συντρόφου του Ν.Μπελογιάννη αναδεικνύει τις αντινομίες που χαρακτήριζαν συχνά τη στράτευση των πιο ανεξάρτητων πνευμάτων στο ΚΚΕ….Η συλλογή των σχετικών με την εν λόγω εποχή χειρογράφων της Ελλης Παππά(Σμύρνη 1920-Αθήνα 2009)με τίτλο «Μαρτυρίες μιας διαδρομής»,που εκδόθηκε πρόσφατα με υποδειγματική επιμέλεια και σεβασμό στις επιθυμίες  της συγγραφέως,από τη βιβλιοθήκη, ως γνωστόν, του Μουσείου Μπενάκη,αναδεικνύει  ακριβώς αυτό:την επίπονη προσπάθεια  ενός μεσαίου στελέχους να δώσει με αυταπάρνηση και ιδεαλισμό τον αγώνα του χωρίς να χάσει  την πολιτική του διαύγεια  και το θάρρος της γνώμης του.Το κόστος που πλήρωσε γι αυτό δεν ήταν αμελητέο,ωστόσο ίσως να αντισταθμίζεται από το γεγονός ότι αυτό το μικροκαμωμένο κορίτσι με τη δυνατή κράση και την ευρεία μόρφωση αντιμετωπίστηκε πάντα,απ’όσους παρέμειναν σοβαροί μέσα ή έξω από το κόμμα,ως πρότυπο αγνού αγωνιστή!Θα ήταν πραγματικά χρήσιμο στους ιστορικούς της περιόδου να ξαναδούν την ιστορία του ΚΚΕ και μέσα από τη ματιά των μεσαίων στελεχών του.Μέσα από εκείνους δηλαδή που δεν χρειάστηκε ποτέ να διαστρεβλώσουν την προσωπικότητά τους για να καταλάβουν υψηλές  θέσεις στο κόμμα και οι οποίοι ταυτόχρονα διατηρούσαν μια ρεαλιστική εικόνα για τις οργανωτικές αδυναμίες και τις δυσκολίες της διείσδυσης των ιδεών του κόμματος στην Κοινωνία…Μέσα από τις σελίδες της μαρτυρίας αυτής περνούν δεκάδες πρόσωπα και πρακτικές ενός κόσμου που έζησε ,από τη δεκαετία του 40 ως το 1974,στο περιθώριο  της πολιτικής  και της κοινωνίας.Σε πρώτο επίπεδο,ο αναγνώστης έρχεται σε  επαφή με πλούσιες πληροφορίες για την ιδιαίτερη  καθημερινότητα ενός περίκλειστου μικρόκοσμου που κινούνταν ανάμεσα στο καθήκον  του επαγγελματία επαναστάτη και τον  αγώνα του για την επιβίωση με τους πιο πενιχρούς πόρους!Η στράτευση ερχόταν όμως πριν απ όλα  και ήταν ολοκληρωτική,ιδίως στις συνθήκες των διώξεων που είχαν επιβληθεί από τους νικητές του εμφυλίου.Και στρατευμένος ήταν εκείνος,που υπάκουες τυφλά στην άκαμπτη κομματική καθοδήγηση ,η οποία κρυβόταν πίσω από την κακόγουστη επινόηση του»δημοκρατικού συγκεντρωτισμού»Καθώς η παράνομη δράση οδηγούσε συχνά στη Φυλακή,μάλιστα δε η Ελλη Παππά που  πέρασε έγκλειστη το μεγαλύτερο διάστημα μέχρι το 1974,αφιερώνει αρκετές σελίδες σε αυτή την εμπειρία.Βασικός κανόνας για τον πολιτικό κρατούμενο ήταν να συνεχίζει τη δράση του,όσον ήταν δυνατόν ,ακόμη και μέσα από τις φυλακές.Η ίδια όχι μόνο ακολούθησε  πιστά τον κανόνα αυτό,αλλά κατόρθωσε όσο ήταν έγκλειστη  να φέρει στον κόσμο κι ένα παιδί,καρπό της σχέσης  της με τον επίσης φυλακισμένο σε διπλανό κελί Νίκο Μπελογιάννη!Στη μάχη για την επιβίωση στις ακραίες αυτές συνθήκες,η αυτοβιογραφούμενη εντοπίζει μια κρίσιμη διαφορά ανάμεσα στην απομόνωση  της ασφάλειας  και στις κοινές φυλακές .Ενώ στα υπόγεια της απομόνωσης  ο πολιτικός κρατούμενος  είχε ορατό το βασανιστή  μπροστά του ,στην κοινή φυλακή ο»εχθρός»μπορούσε και να έχει το προσωπείο μιας συντρόφου-συγκρατούμενης που υπέσκαπτε την κομματική του θεση,με τον πιο ύπουλο τρόπο.Στις διηγήσεις της στέκεται επίσης  ιδιαίτερα στο φαινόμενο του «χαφιέ»,ενώ-σε αντίθεση με το κόμμα-είναι πολύ πιο επιεικής με τους»δηλωσίες»όσους κρατούμενους δηλαδή υπέγραψαν αποκήρυξη του ΚΚΕ για να γλιτώσουν τα μαρτύρια.Η κριτική στάση  της Παππά απέναντι στις πρακτικές  του κόμματος φαίνεται πάντως ,ότι είχε ξεκινήσει ήδη μετά τα Δεκεμβριανά του 1944 και κυρίως μετά την αποχή  του ΚΚΕ απο τις βουλευτικές του 1946,μια απόφαση που η ίδια μαζί με τον Μπελογιάννη χαρακτηρίζουν επανειλημμένα μοιραίο λάθος που οδήγησε στη συνέχεια σε μια αλυσίδα καταστροφικών επιλογών.Η διαδικασία της απομυθοποίησης των γραφειοκρατιών του κόμματος,ενισχύθηκε περαιτέρω στα μάτια της ‘Ελλης Παππά μετά τα ταξίδια της  στη Μόσχα και τη Ρουμανία,μέσα από τα οποία ήρθε σε άμεση επαφή,με την τραγελαφική φύση του»υπαρκτού σοσιαλισμού»!…

Τέλος Δεύτερου μέρους!

Συνεχίζεται

Στο  Τρίτο μέρος η συνέχεια και το τέλος!

Πηγή:Η «πολιτική διαθήκη»της ‘Ελλης Παππά από την εφημερίδα FREE SUNDAY της 26/9/10

Αναρτήθηκε από Χριστόδουλος Στεφ.Ζησάκης

Γραφέας Πεζικού

http://www.thema-xronou.gr

Kavala.gr 20 Jan.2011